Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 15.12.2000 r. w sprawie obowiązku zakupu energii elektrycznej ze źródeł niekonwencjonalnych i odnawialnych oraz wytwarzanej w skojarzeniu z wytwarzaniem ciepła, a także ciepła ze źródeł niekonwencjonalnych i odnawialnych oraz zakresu tego obowiązku określiło między innymi co można zaliczyć do źródeł niekonwencjonalnych i odnawialnych – są nimi:

  • elektrownie wodne,
  • elektrownie wiatrowe,
  • produkcja biogazu (pozyskiwanie z: instalacji przeróbki odpadów zwierzęcych, oczyszczalni ścieków, składowisk odpadów komunalnych),
  • biomasa
  • biopaliwa (diestry olejów roślinnych, alkohol),
  • ogniwa fotowoltaiczne,
  • kolektory słoneczne do produkcji ciepła,
  • ciepło geotermalne.

elektrownia wiatrowaTaka klasyfikacja źródeł jest zgodna z klasyfikacją przyjętą przez Unię Europejską.

Przyjmując, że  zakładane potrzeby energetyczne wynoszą około 150 GJ rocznie na jednego mieszkańca to przy uwzględnieniu prognoz demograficznych zapotrzebowanie Polski wyniosłoby 5700 – 6000 PJ rocznie. Natomiast szacowana możliwość pozyskania[1] energii ze źródeł odnawialnych wynosi od 580 do 2500 PJ czyli od 10 do 35% zużycia.

Bardziej realna wydaje się ta pierwsza liczba. Na podstawie danych GUS w roku 2000 łącznie udokumentowane komercyjne pozyskanie ze źródeł odnawialnych wyniosło około 32 PJ energii czyli zaledwie 0,8% ogólnego zużycia energii pierwotnej.



[1] J.Gutkowski, Energia odnawialna stan obecny w Polsce na tle „optymistycznych” prognoz jej możliwego wykorzystania,[w] Odnawialne źródła energii u progu XXI wieku. Materiały konferencyjne, Warszawa, 10-11 grudnia 2001, s. 65